Ο ΑΡΗΣ έχει δείξει πλέον πως σε αρκετές από τις ήττες του δεν χάνει απλώς το παιχνίδι, αλλά καταρρέει αγωνιστικά, παραδίδοντας τα όπλα χωρίς να παρουσιάζει την αντίδραση που απαιτεί η ιστορία και η φανέλα του. Είναι εικόνες που προβληματίζουν έντονα, καθώς βλέπουμε μια ομάδα να χάνει τη συγκέντρωσή της, να αποδιοργανώνεται μέσα στο παρκέ και να αδυνατεί να βρει τον τρόπο να επιστρέψει στη διεκδίκηση ενός αγώνα. Μοιάζει σαν να χάνει το μυαλό της, σαν να εγκαταλείπει κάθε προσπάθεια και σαν να μην αντιλαμβάνεται τη σημασία της μάχης μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, δεν είναι αποκλειστικά το αποτέλεσμα. Είναι η εικόνα που παρουσιάζει απέναντι στον κόσμο της. Σε έναν κόσμο που ακολουθεί τον ΑΡΗ παντού, που ταξιδεύει, που γεμίζει γήπεδα και που συνεχίζει να στηρίζει την ομάδα ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Αυτός ο λαός δεν απαιτεί να κερδίζονται όλα τα παιχνίδια. Απαιτεί, όμως, να βλέπει παίκτες που παλεύουν, που διεκδικούν κάθε κατοχή, που δεν εγκαταλείπουν ποτέ και που τιμούν την προσπάθεια όσων βρίσκονται στην εξέδρα.
Ο κόσμος του ΑΡΗ δεν ζητάει μόνο νίκες. Ζητάει να βλέπει μια ομάδα που δεν σταματά να παλεύει, που δεν φοβάται και που δεν ξεχνά ποτέ ποια φανέλα φοράει.
Σχόλια